Je houdt alles draaiende,
en niemand ziet
hoe ver je vanbinnen al weg bent.
Je werkt, je presteert, je draagt de verantwoordelijkheid die niemand anders oppakt. Voor de buitenwereld ben je de vrouw die het voor elkaar heeft. Maar ergens onderweg is de afstand tussen jou en je eigen leven groter geworden dan je hardop durft te zeggen.
Het is geen crisis. Was het maar zo helder.
Dit is subtieler: het zit in de avond, in de auto, in het moment vlak voordat je in slaap valt, wanneer alle taken even stil zijn en er iets overblijft dat je liever niet voelt.
Misschien is alles precies geworden wat je voor ogen had, maar blijft de voldoening uit. Misschien worden je kinderen zelfstandiger en valt er ruimte vrij waar je geen raad mee weet. Misschien voelt je relatie niet meer als iets dat past, zonder dat er iets concreets is gebeurd. Of misschien is er gewoon die vermoeidheid die nooit wegtrekt, omdat het geen vermoeidheid van je lichaam is maar van het blijven dragen.
Op papier klopt je leven, en precies dat maakt het zo verwarrend. Je hebt geen reden om te klagen, dus doe je het niet. Ondertussen functioneer je nog prima, maar ben je er zelf niet echt meer bij.
Je hebt al van alles geprobeerd. Een coach, een podcast, misschien een tijd therapie. Het hielp telkens een stukje, maar niets raakte de plek waar het werkelijk zit, en je bent moe geworden van nóg iemand die je probeert te repareren. Logisch. Er is niets met je mis. Je bent ergens uit gegroeid zonder dat iemand de taal had om het samen met je te benoemen.
Het moment waarop het oude is weggevallen en het nieuwe nog niet zichtbaar is.
The In-Between is er voor precies die fase. Het moment waarop het oude is weggevallen en het nieuwe nog niet zichtbaar is. Die tussenruimte wordt zelden besproken, terwijl het de plek is waar zoveel vrouwen vastlopen.
Ik doe hier iets anders dan wat je waarschijnlijk gewend bent. Ik ga je niet repareren en ik druk je geen stappenplan in handen. Ik houd je een spiegel voor, scherp en rustig tegelijk, tot je zelf ziet wat er werkelijk speelt. Ik zie mezelf als een vertaler: jij voelt iets wat je niet kunt benoemen, en ik zet dat om in beweging.
“Ik werk niet met protocollen. Ik werk met wat ik zie.
Dat krijgt vorm in The Reset, een begeleid traject van drie maanden. Geen losse sessies die je inplant wanneer het uitkomt, maar één doorlopende beweging in drie fases:
- 1Wat niet meer klopt. We beginnen niet bij wat er mis is, maar bij wat er verschoven is. Voor het eerst komt er taal voor iets wat je tot nu toe alleen kon voelen.
- 2Wat je bent gaan dragen. We ontwarren de rollen en de verantwoordelijkheden die je in de loop van de jaren bent gaan vasthouden, en kijken samen wat daarvan eigenlijk niet van jou is.
- 3Wat weer van jou is. Geen nieuwe versie van jezelf, maar herijking. Je gaat weer zien wat klopt en wat past, zodat je vanuit rust opnieuw keuzes maakt.
Wat dit je oplevert
Je weet weer wat er werkelijk speelt,
in plaats van het vage vermoeden dat er iets niet klopt.
Je maakt keuzes vanuit rust,
niet meer vanuit een onbehagen dat je nergens kunt plaatsen.
De afstand tot jezelf wordt kleiner.
Niet omdat je hard aan jezelf hebt gewerkt, maar omdat je eindelijk helder ziet.
Je hebt taal voor wat je voelt,
zodat het niet langer iets is dat je in je eentje meedraagt.
Je bent weer aanwezig in je eigen leven,
in plaats van het te functioneren terwijl je jezelf mist.
Brigitte Houtschilt
Mijn achtergrond laat zich niet in één nette zin vatten. Verschillende industrieën, verschillende levens, verschillende versies van mezelf. Geen rode draad die je keurig in een bio uitlegt. Wel een soort diepte die je niet uit een opleiding haalt, maar die je opdoet door het zelf te leven.
Ik heb twee keer mijn lichaam moeten loslaten na ongelukken. Ik heb een winkel gesloten die jarenlang mijn identiteit was. Ik weet wat er met je gebeurt wanneer je gedwongen wordt jezelf opnieuw te vinden, zonder enige garantie dat het goed komt.
Dat is de basis van alles wat ik doe. Ik help geen vrouwen vanuit een theorie of een methode, maar vanuit de ervaring hoe het werkelijk voelt wanneer het oude wegvalt en het nieuwe nog niet zichtbaar is. Ik ken die tussenruimte van binnenuit. En juist daarom kan ik haar voor jou vertalen.
Dit is niet voor iedereen,
en dat is bewust zo.
Wie een snelle oplossing zoekt of wacht tot iemand anders het komt oplossen, zit hier verkeerd. Het is bedoeld voor de vrouw die voelt dat er iets fundamenteel is verschoven en die klaar is om daar eerlijk naar te kijken, ook als dat ongemakkelijk is.
Killian werkt met een handvol vrouwen tegelijk. Niet als verkooptruc, maar omdat dit werk aandacht en rust vraagt, voor jou en voor haar. Daarom begint het ook niet met een verplichting, maar met een eerste kennismaking waarin jullie allebei voelen of het klopt. Als de klik er niet is, houdt het daar op, zonder druk.
Herken je jezelf in dit verhaal, dan is de volgende stap klein. Je beantwoordt een paar vragen, zodat duidelijk wordt of dit bij je past voordat er een gesprek volgt.
“Ik twijfelde lang. Niet aan haar, maar aan mezelf — of ik er klaar voor was. Achteraf was die twijfel precies de reden waarom ik moest gaan. Ze zegt niets wat je wil horen. Ze zegt wat je al weet maar waar ik weigerde naar te kijken.
“Ik wist niet wat ik verwachtte. Een soort cursus misschien. Maar dit was anders. Ze beschrijft dingen die ik nooit hardop heb gezegd — zelfs niet tegen mezelf. Na het tweede hoofdstuk heb ik een half uur niks gedaan. Gewoon zitten. Dat zegt genoeg.